-
MIJN VERHAAL.

Als ik in de spiegel kijk, foto’s of filmpjes van mezelf zie, van de afgelopen 3 jaar, dan herken ik mezelf niet.
Wat ik zie is een grote meid, te oud en te dik voor haar leeftijd, in een lijf wat haar niet staat, wat niet bij haar past, en waar ze zich heel duidelijk niet lekker in voelt.

Het rare is dat ik me niets anders herinner dan dat ik de afgelopen drie jaar ieder moment met mijn gewicht bezig ben geweest,
en dat ik naar mijn weten geen moment niet op dieet ben geweest.
Ik heb dus 3 jaar verspild aan vruchteloos dieten.
In juni 2010 ben ik gaan hardlopen, eerst kon ik nog geen 200 meter joggen, in december liep ik 6 kilometer, moeiteloos.
Mijn lijf bleef echter dik, terwijl het hardlopen bedoeld was om af te vallen en lekkerder in mijn vel te zitten.

Mijn goeroe in die tijd, en eigenlijk al een hele tijd, was Atkins, en ook een beetje Montignac.
Op mijn 15e ben ik met Montignac een groot aantal kilo’s afgevallen, dus ik wist hoe het werkte en dat het kon.
Maar Atkins was mijn devies: Geen koolhydraten. Als je je daar maar aan hield, dan vloog het er af.
Dus ik ging me te buiten aan kaas, vlees, groente en pure chocolade.
Het feit dat Atkins  is gestorven met veel overgewicht, hoge bloeddruk en een enorm vetpercentage, had bij mij een belletje moeten doen rinkelen…
Overigens moet ik vermelden dat Atkins, of zijn nazaten, zijn leer hebben herzien, en met een vetarme, calorie-arme variant zijn gekomen,
wat mij een stuk gezonder lijkt, en qua leer heel erg lijkt op het nu populaire Dr. Frank of Dukan.

In mei 2011 schraapte ik de moed bijeen, en bracht een bezoek aan de Women’s Choice kliniek in Rotterdam.
Het was een warme dag, en ik had een hopeloos vormeloze broek aan met een dun bloesje wat me eigenlijk te strak zat.
Als een pudding zat ik in de wachtkamer.
Die morgen was ik sinds een paar jaar eindelijk weer op de weegschaal gegaan, mijn grote vijand.
Waarom ga je niet op de weegschaal staan? Het is per slot je enige echt goede referentiekader.
Heb je goed gegeten, dan krijg je dat binnen een week te zien.
Wachten totdat je broeken losser gaan zitten heeft natuurlijk geen zin.
Het oordeel van de weegschaal was een schandalige 82 kilo. Het was een schok, want ik had me verscholen achter mijn ontkenning.

Ik was bij de Women’s Choice kliniek gekomen voor een maagballon.
Van tevoren had ik op internet uitgebreid research gedaan, gekeken naar de mogelijkheden, en prijzen tegen elkaar afgewogen.
Bij een kliniek in Amsterdam zetten ze hem ook, dat was 200 euro goedkoper, maar je kreeg geen begeleiding,
en nou lijkt me de begeleiding het allerbelangrijkst van het hele proces.
Een dikkerd blijft per slot altijd een dikkerd van binnen, die zich eigenlijk wil volvreten, om welke reden dan ook.

Eigenaresse en oprichtster Diana Gabriels verwelkomde mij in haar kantoor, een rustige plek, waar het lekker rook.
Deze dame was precies wat ik nodig had, geen mooie praatjes eromheen,
maar gewoon eerlijk en recht in mijn gezicht: Vader te dik? Moeder te dik?
Al problemen sinds je puberteit met je gewicht? Je bent een goede kandidaat voor een maagballon.
Ik ga je helpen, we gaan het samen doen. Ik barstte in huilen uit. Waarom heb ik dit niet eerder besloten?
Het feit dat iemand zo zegt dat wij samen een einde gaan maken aan dit jarenlange leed, was even heel erg overweldigend.

Een afspraak was snel gemaakt. De week voor plaatsing was ik zenuwachtig, maar wel opgetogen dat het nu zou beginnen.
Op eigen kracht was ik al wat afgevallen, dus ik was al trots.
Echter, twee dagen voor plaatsing werd ik ziek, met koorts en zweten, en braken, en moest de plaatsing worden uitgesteld.
Mijn vriend was wel blij, die hoefde niet met een lijner op vakantie, iets wat natuurlijk een stuk minder gezellig is.
De vakantie die een paar weken later volgde, was fijn, maar als ik de foto’s terugzie, voel ik het ongemakkelijke van het moment.
Ik paste nog maar 1 spijkerbroek, en een prachtig jurkje wat ik had gekocht zat niet mooi.
Over mijn schoenen was ik wel te spreken.
(Dikke mensen hebben vaak een schoenen-tic, dat is namelijk het enige kledingsstuk wat je altijd blijft passen!)

Na de vakantie was het dan tijd voor de ballon. Met een klein roesje werd ie geplaatst.
Fijn was het niet, maar door het roesje vind je alles veel mooier dan het is.
Diana had al gewaarschuwd dat je erg ziek wordt van de ballon, en dat is niet overdreven.
De ergste buikgriep die je ooit hebt gehad valt in het niet bij wat er dan gebeurt qua misselijkheid, en ik heb een paar dagen als een hoopje ellende boven de pot gehangen.
Maar het was voor een goed doel, en dat gaf mij hoop. Uiteindelijk ben ik 3 dagen echt ziek geweest.
Wat is dat ten opzichte van een leven lang slank?
De eerste week was er gelijk 1,5 kilo af, dat is een goed begin!

Daarna begon het harde werken. De ballon is slechts een hulpmiddel, geen wondermiddel.
Ik kon nog steeds behoorlijk wat binnen krijgen merkte ik, maar op het echte vreten wordt een enorme stop gezet.
Ook was het hongergevoel weg. Een dag dat ik teveel had gegeten, werd gelijk afgestraft door een enorm opgeblazen buik,
en het feit dat ik tot de volgende dag ‘s avonds eigenlijk geen zin meer in eten had.
De kilo’s gingen er langzaam maar zeker vanaf. Na anderhalve maand begon mijn omgeving het te zien.
Mijn uniform wat ik op mijn werk moet dragen begon losser te zitten,
en veranderde uiteindelijk in een vormeloze zak om mijn lijf, waardoor ik een nieuw pakje kreeg aangemeten.
Ondertussen reed ik elke twee weken naar Rotterdam voor een consult en een meeting van Diana Gabriels.
Zij heeft geavanceerde apparatuur waarmee je je hele lijf op een papiertje krijgt.
“Ik hield de standen nauwkeurig bij in mijn agenda, en telkens werden de cijfertjes weer wat lager”

Ook schreef ik me in bij een vrouwen-sportschool, waar je op afspraak moet komen. Dat is ideaal voor mij!
Twee keer per week sta ik te zwoegen, en zelf zorg ik nog voor voldoende extra lichaamsbeweging, zoals lange wandelingen door het bos, en 1x per week hardlopen.

Ik geloof dat er iets is, of het nou een God is, of een wereld buiten de wereld die wij elke dag zien.
Ik heb het gemerkt. Bij elke kilo vet die er af ging, zat een rouwproces.
Alle emoties die ik de afgelopen jaren in het opbouwen van het gewicht heb gehad, zijn voorbij gekomen.
De emoties en het verdriet zaten opgekropt in het vet, en kwamen er met het afvallen ook genadeloos uit. Ik geloof daarin.
Als emotie-eter sla je de emoties op, je verwerkt ze niet. Daarom ook het verdriet als het eraf gaat, maar het grote geluk als het weg is.
Met het vet verdwijnt het verdriet. De onderliggende pijn moet je nog verwerken, maar zit niet meer opgesloten in je lijf.

Na 2 maanden kwam er een plateau van een week of drie, waarin ik niet meer afviel, na 7,2 kilo te zijn kwijtgeraakt.
Dit was niet prettig, maar dan is het ideaal om die goede coaching te hebben: Diana, die me precies zegt wat ik moet doen om dit te doorbreken.
Het werkte, en ik ben nu over de 10 kilo gewichtsverlies.
Mijn uniform is 2 maten kleiner, en ik investeer weer in mezelf, met leuke kleding, feestjes waar ik weer heen ga,
een schoonheidsspecialiste die me mooi maakt, en het feit dat ik gelukkiger en vrolijker naar mijn omgeving ben.
Ook ben ik productiever, en assertiever, want ik mag er zijn.
Het is nu van belang om te leren om geluk te halen uit andere dingen dan uit voedsel, uit het schransen.
Mijn kracht is nog broos, dus ik moet heel goed onthouden waar ik mee bezig ben.

Maar het belangrijkste is bereikt: ik ben niet meer te dik. Ik ga stug door met mijn dieet, en ik ben 6 kilo verwijderd van mijn streefgewicht.
En in de komende vakantie, wanneer ik op een Caribische eiland zit, zal ik mij niet hoeven te schamen voor mijn lijf.
Een kast vol kleding heeft zich geopend, en alles past. Mijn enorme spijkerbroek ben ik kwijt. Hij is zoek. Misschien wel beter ook…

Dit alles heb ik te danken aan mijzelf, en de engel Gabriels.

Isabella

* In belang van privacy is de naam van de schrijfster gefigneerd.